تنها ۳۵ درصد پرستاران مهاجر از ابتدا قصد کار در این رشته را داشتند

سیستم مراقبت های بهداشتی کانادا بیش از هر زمان دیگری به پرستاران تحصیل کرده بین المللی متکی است، اما یک مطالعه مشترک جدید توسط اداره مهاجرت، پناهندگی و شهروندی کانادا و اداره آمار کانادا نشان می دهد که اهداف اولیه در زمان مهاجرت همیشه با نتایج شغلی مطابقت ندارد. این مطالعه با استفاده از داده های فایل یکپارچه ساکنان دائم و غیردائم مرتبط با سرشماری سال ۲۰۲۱، متقاضیان اصلی اقتصادی پذیرفته شده بین سال های ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۰ را که در رده سنی ۱۸ تا ۵۴ سال قرار داشتند و قصد خود را برای کار به عنوان پرستار اعلام کرده بودند، دنبال کرد. نتایج نشان داد که حدود ۶۳٪ از آن ها در سال ۲۰۲۱ واقعاً در حوزه پرستاری کار می کردند، در حالی که تقریباً یک چهارم در مشاغل با مهارت پایین تر مشغول بودند یا اصلاً کار نمی کردند، و اینکه تجربه کار کانادایی قبل از اخذ اقامت دائم یک عامل تعیین کننده در رسیدن آن ها به هدفشان بود.

همزمان، این مطالعه به بررسی تمام افرادی که در سال ۲۰۲۱ به عنوان پرستار کار می کردند پرداخت و دریافت که تنها ۳۵٪ از آن ها در ابتدا پرستاری را به عنوان شغل مورد نظر خود اعلام کرده بودند، در حالی که ۶۵٪ بعداً، پس از مهاجرت، پرستار شدند. این موضوع نشان دهنده پویایی مسیرهای شغلی مهاجران است، به ویژه در بخشی که با کمبودهای حیاتی روبرو است.

کمبود پرستار و اهداف مهاجران

زمینه اصلی این موضوع، شکاف مداوم در نیروی کار است. در مراکز پرستاری و مراقبت های مسکونی، نرخ جای خالی شغلی در سه ماهه سوم سال ۲۰۲۲ به ۷.۷٪ رسید و تا سه ماهه سوم سال ۲۰۲۴ به ۴.۶٪ بهبود یافت. در همین دوره، نرخ جای خالی شغلی در تمام صنایع از ۵.۶٪ به ۳.۲٪ کاهش یافت. با توجه به جمعیت سالخورده و فرسودگی شغلی پس از همه گیری، این اعداد نشان می دهند که چرا برنامه سطوح مهاجرتی ۲۰۲۵-۲۰۲۷ فدرال، مهاجرت اقتصادی را برای پر کردن نقش های حیاتی در حوزه مراقبت های بهداشتی در اولویت قرار داده است.

برای اولین سؤال پژوهشی، این مطالعه بر روی ۱۲,۶۵۱ متقاضی اصلی اقتصادی تمرکز کرد که در زمان پذیرش بین سال های ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۰، شغل مورد نظر خود را در حوزه پرستاری گزارش کرده بودند. این گروه شامل هماهنگ کنندگان و سرپرستان پرستاری، پرستاران ثبت شده و پرستاران روان پزشکی ثبت شده، و پرستاران عملی دارای مجوز بود.

مشاغل نهایی آن ها در سال ۲۰۲۱ به شش دسته تقسیم شد: ماندن در پرستاری، سایر مشاغل بهداشتی ماهر، مشاغل بهداشتی با مهارت پایین، مشاغل غیربهداشتی ماهر، مشاغل غیربهداشتی با مهارت پایین، و عدم اشتغال در سال های ۲۰۲۰ و ۲۰۲۱. به طور کلی، ۶۳.۴٪ در مشاغل پرستاری باقی ماندند، ۱.۹٪ به سایر نقش های بهداشتی ماهر منتقل شدند، ۱۳.۴٪ در مشاغل بهداشتی با مهارت پایین بودند، ۹.۷٪ در مشاغل غیربهداشتی ماهر بودند، ۷.۸٪ مشاغل غیربهداشتی با مهارت پایین داشتند، و ۳.۹٪ در سال های ۲۰۲۰ یا ۲۰۲۱ کار نمی کردند.

اهداف مختلف در پرستاری به نتایج متفاوتی منجر شد. در میان کسانی که قصد داشتند به عنوان پرستار عملی دارای مجوز کار کنند، ۷۴.۰٪ در سال ۲۰۲۱ در نقش های پرستاری بودند، در مقایسه با ۶۱.۰٪ از کسانی که قصد داشتند پرستار ثبت شده و پرستار روان پزشکی ثبت شده شوند، و ۵۴.۶٪ از کسانی که هدفشان سرپرستی یا هماهنگی پرستاری بود. به نظر می رسد دامنه کاری محدودتر و مسیر آموزشی کوتاه تر مرتبط با پرستاری عملی، دستیابی به این همسویی را آسان تر می کند، هرچند مطالعه اشاره می کند که پس از کنترل عوامل اجتماعی-جمعیت شناختی، این تفاوت ها دیگر از نظر آماری معنادار نیستند.

از دیدگاه مشاوره، این موضوع تأییدکننده چیزی است که متخصصان اغلب می بینند: هرچه نقش پیچیده تر و قانونمندتر باشد، بیشتر در معرض تأخیر در صدور مجوز، الزامات دوره های تکمیلی و عدم تطابق بین مدارک خارجی و استانداردهای کانادایی قرار می گیرد.

چرا تجربه کار و تحصیل در کانادا اینقدر قدرتمند است

یکی از واضح ترین یافته ها، تأثیر تجربه کار کانادایی قبل از اقامت دائم است. در میان پرستاران متقاضی با چنین تجربه ای، ۸۰.۹٪ تا سال ۲۰۲۱ واقعاً در حوزه پرستاری کار می کردند، در مقایسه با ۵۳.۳٪ از کسانی که این تجربه را نداشتند. به طور مطلق، ۴,۵۹۶ نفر از ۱۲,۶۵۱ نفر قبل از پذیرش تجربه کار کانادایی داشتند، در حالی که ۸,۰۵۵ نفر نداشتند. شکاف همسویی تقریباً ۲۸ درصدی نه تنها پس از تعدیل برای سن، جنسیت، تحصیلات، زبان و سایر عوامل باقی ماند، بلکه در تحلیل چندمتغیره حتی بزرگ تر شد.

تجربه تحصیل در کانادا نیز کمک کننده بود. مهاجرانی که تجربه تحصیل قبلی در کانادا داشتند، نرخ همسویی ۸۴.۳٪ داشتند، در مقابل ۵۹.۲٪ برای کسانی که هرگز در کانادا تحصیل نکرده بودند. در اینجا، ۲,۰۸۷ نفر تجربه تحصیل در کانادا و ۱۰,۵۶۴ نفر این تجربه را نداشتند. تفاوت خام حدود ۲۵ درصد است، اما مطالعه نشان می دهد که کمتر از یک سوم این مزیت پس از تعدیل مشخصات باقی می ماند، عمدتاً به این دلیل که بسیاری از کسانی که در کانادا تحصیل کرده بودند، قبلاً در اینجا کار نیز کرده بودند. در عمل، مسیرهای تحصیلی و کاری ارتباط تنگاتنگی با هم دارند.

دسته مهاجرتی نیز اهمیت داشت، اما بیشتر به دلیل ارتباط آن با تجربه کانادایی. در میان پرستاران متقاضی:

• متقاضیان برنامه نیروی کار ماهر فدرال (Federal Skilled Worker Program) نرخ همسویی ۶۱.۲٪ داشتند. برنامه نیروی کار ماهر فدرال مسیری برای مهاجرت افراد با تجربه کاری ماهر در خارج از کانادا است که بر اساس عواملی مانند سن، تحصیلات، تجربه کاری و مهارت زبان ارزیابی می شوند. این برنامه برای متخصصانی طراحی شده است که قصد دارند به طور دائم در کانادا اقامت گزینند و به اقتصاد این کشور کمک کنند.
• متقاضیان برنامه نامزدی استانی (Provincial Nominee Program) همسویی ۶۳.۸٪ داشتند. برنامه نامزدی استانی به استان ها و مناطق کانادا اجازه می دهد تا متقاضیانی را که دارای مهارت ها و تجربه مورد نیاز بازار کار محلی خود هستند، برای اقامت دائم نامزد کنند. این برنامه برای افرادی مناسب است که قصد دارند در یک استان خاص ساکن شوند و به توسعه اقتصادی آن کمک کنند.
• متقاضیان برنامه تجربه کانادایی (Canadian Experience Class) همسویی ۸۶.۸٪ داشتند. برنامه تجربه کانادایی برای افرادی طراحی شده است که حداقل یک سال تجربه کاری ماهر در کانادا دارند و می خواهند برای اقامت دائم اقدام کنند. این برنامه مسیر سریعی را برای کسانی که قبلاً در جامعه و بازار کار کانادا ادغام شده اند، فراهم می کند.
• سایر متقاضیان طبقه اقتصادی همسویی ۳۷.۵٪ داشتند.

در نگاه اول، شکاف بین برنامه تجربه کانادایی و برنامه نیروی کار ماهر فدرال ۲۶ درصد است، اما پس از در نظر گرفتن تجربه کار کانادایی و سایر متغیرها، این تفاوت به حدود ۴ درصد کاهش می یابد و دیگر از نظر آماری معنادار نیست. به عبارت دیگر، آنچه واقعاً تفاوت ایجاد می کند، کار قبلی در کانادا است، نه صرفاً عنوان برنامه مهاجرتی.

برای پرستارانی که مسیرهای مهاجرت اقتصادی را در نظر می گیرند، این مطالعه به طور غیرمستقیم به برخی از عناصر واجد شرایط بودن مشترک برای برنامه ریزی اشاره می کند:

• تجربه کاری ماهر قابل اثبات در یک شغل بهداشتی شناخته شده
• تحصیلات پس از متوسطه در رشته پرستاری در سطح کالج یا بالاتر، مطابق با الزامات نظارتی
• توانایی اثبات شده در زبان انگلیسی یا فرانسوی از طریق آزمون های زبان مورد تأیید
• وجوه استقرار کافی یا اشتغال واجد شرایط، بسته به برنامه
• برآورده کردن معیارهای پذیرش پزشکی، کیفری و امنیتی

از دیدگاه عملی مهاجرت، متقاضیان اقتصادی که می توانند کار و تحصیل در کانادا را با یکی از این برنامه ها ترکیب کنند، به طور قابل توجهی احتمال بیشتری دارد که در نهایت در حوزه پرستاری مشغول به کار شوند تا اینکه به سمت مشاغل با مهارت پایین تر سوق داده شوند.

چه کسانی در واقع در کانادا پرستار مهاجر می شوند

در میان مهاجرانی که بین سال های ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۰ پذیرفته شده و در سال ۲۰۲۱ به عنوان پرستار کار می کردند، تنها حدود یک سوم (۳۵٪) در زمان پذیرش، پرستاری را به عنوان شغل مورد نظر خود اعلام کرده بودند، در حالی که حدود دوسوم (۶۵٪) پس از اخذ اقامت دائم به پرستاری روی آوردند. به زبان ساده، اکثر پرستاران مهاجر در سال ۲۰۲۱ در ابتدا با هدف شغلی پرستاری به کانادا نیامده بودند.

کسانی که قصد کار به عنوان پرستار را داشتند، عمدتاً متقاضیان اصلی اقتصادی بودند (۹۵.۲٪، که به وضوح بالاترین میزان است)، در حالی که در میان کسانی که برای پرستاری برنامه ریزی نکرده بودند، تنها ۳۴.۹٪ متقاضیان اصلی اقتصادی بودند (پایین ترین میزان). بقیه این گروه دوم بیشتر همسران و وابستگان اقتصادی، مهاجران طبقه خانواده یا پناهندگان بودند. این نشان دهنده یک تقسیم بندی واضح است: پرستاران برنامه ریزی شده معمولاً متقاضیان اصلی اقتصادی هستند، در حالی که پرستارانی که بعداً وارد این حرفه می شوند، اغلب از طریق مسیرهای خانوادگی یا همراهی وارد می شوند.

سن در زمان پذیرش نیز این دو گروه را از هم جدا می کند. پرستارانی که در ابتدا قصد کار در پرستاری را نداشتند، عموماً جوان تر بودند. در آن گروه، ۱۹.۰٪ بین ۱۸ تا ۲۴ سال سن داشتند (حدود ۱۹٪، بالاترین میزان برای این گروه سنی)، در مقایسه با تنها ۳.۰٪ در گروه پرستاران متقاضی (حدود ۳٪، پایین ترین میزان). این با این ایده مطابقت دارد که تازه واردان جوان تر احتمال بیشتری دارد که در کانادا دوباره آموزش ببینند و سپس پرستاری را انتخاب کنند.

سطوح تحصیلی در هر دو گروه قوی است و اکثریت دارای حداقل مدرک لیسانس هستند. در میان کسانی که قصد پرستاری داشتند، حدود ۶۴٪ دارای مدرک لیسانس بودند (سطح تحصیلات اصلی آن ها)، در حالی که کمی بیش از نیمی از کسانی که بعداً به پرستاری روی آوردند، این مدرک را داشتند (۵۵.۱٪). یک تفاوت کلیدی این است که بالاترین مدرک تحصیلی کجا اخذ شده است: ۱۷.۳٪ از پرستاران متقاضی بالاترین تحصیلات خود را در کانادا کسب کرده اند، در مقایسه با ۳۲.۶٪ در میان پرستارانی که پس از ورود به این حرفه روی آوردند (حدود ۳۳٪، بالاترین میزان). این نشان می دهد که چگونه تحصیلات کانادایی یک دروازه اصلی ورود به پرستاری برای بسیاری از تازه واردانی است که در ابتدا در این زمینه شروع نکرده اند.

الگوهای زبانی به طور کلی مشابه است و اکثریت بزرگی در هر دو گروه انگلیسی را به عنوان تنها زبان رسمی خود در زمان پذیرش گزارش کرده اند (۹۴.۵٪ در میان پرستاران متقاضی و ۸۷.۲٪ در میان پرستارانی که بعداً وارد این حرفه شدند). با این حال، سهم افراد بدون دانش زبان انگلیسی یا فرانسوی در میان کسانی که برای پرستاری برنامه ریزی نکرده بودند، تقریباً دو برابر است، که می تواند مراحل اضافی در صدور مجوز و ادغام ایجاد کند.

تجربه کار و تحصیل کانادایی قبل از پذیرش در هر دو گروه در سطوح مشابهی ظاهر می شود، به طوری که کمی کمتر از نیمی از آن ها قبل از ورود به کانادا کار کرده و حدود یک پنجم در کانادا تحصیل کرده اند. تفاوت واقعی پس از مهاجرت در کیفیت شغل نشان داده می شود. حدود ۸۰.۶٪ از پرستارانی که برای پرستاری برنامه ریزی کرده بودند، به صورت تمام وقت کار می کردند (حدود ۸۱٪، بالاترین میزان)، در مقایسه با ۶۸.۸٪ در میان کسانی که در ابتدا پرستاری را هدف قرار نداده بودند (حدود ۶۹٪، پایین ترین میزان بین دو گروه). میانگین درآمد هفتگی آن ها نیز بالاتر بود، ۲,۴۱۸ دلار در مقایسه با ۱,۷۴۰ دلار.

از دیدگاه مشاوره مهاجرت، این الگو نشان می دهد کسانی که از ابتدا برای پرستاری برنامه ریزی می کنند، وضعیت متقاضی اصلی اقتصادی را به دست می آورند و مراحل صدور مجوز خود را زودتر سازماندهی می کنند، احتمال بیشتری برای تضمین موقعیت های تمام وقت و با درآمد بهتر دارند. همزمان، پتانسیل قوی در میان همسران، وابستگان، مهاجران طبقه خانواده و پناهندگانی که بعداً به پرستاری روی می آورند وجود دارد، به شرطی که از حمایت ساختاریافته تری در زمینه تحصیلات، زبان و صدور مجوز در کانادا برخوردار شوند تا بتوانند به سطوح ثبات و درآمد مشابه کسانی که با یک برنامه پرستاری مشخص وارد شده اند، دست یابند.